သုိသိပ္ျခင္းနိဂုံး

တစ္ရံတစ္ခါ စိတ္ေစရာတည့္
မွား၏ မွန္၏ ခြဲမသိဘဲ
ေျပာမိဆုိမိ မွားမိတတ္၏။

တစ္ရံတစ္ခါ ရင္မွာဒဏ္ရာ
နာက်င္ခံခက္ ျဖန့္က်က္ထုိုထို
ဖြင့္ဆုိ အဓိပၸါယ္ မဲ့တတတ္၏။

တစ္ရံတစ္ခါ ရင္နာမိရာ
ေျပပါေစေတာ့ စိတ္ေျဖေလ်ာ့လည္း
ေပါ့၍မလာ ေလးလာတတ္၏။

တစ္ရံတစ္ခါ စိတ္မွာေျဖရာ
ေ၀ဒနာေဖ်ာက္ ရႊတ္ေနာက္ရလည္း
တဒဂၤသာစြမ္းတတ္၏။

ရံဖန္ရံခါ မ်ား၍လာေသာ္
ရင္မွာသုိသိပ္ ႀကိတ္မွိတ္ခံစား
စြမ္းအားခုိင္ၿမဲ အားမာန္ဇြဲျဖင့္
ေပါက္ကြဲထိန္းခ်ဳပ္ေနရ၏။

မေခမာ(ေၾကး/ေျမ)
ကၽြန္ေတာ္ခင္မင္ရေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ ကဗ်ာေလးပါ။

ေ၀ဒနာ

ငါ့ႏွလုံးေသြးနဲ႕ ငါ့မ်က္ရည္စက္ကုိ
မလုိခ်င္ပါနဲ႕ခ်စ္သူရယ္။
ႏွေျမာတြန္႔တုိစိတ္မ်ိဳးလည္း မရွိရုိးအမွန္ပါ။
ျဖဴစင္ျမင့္ျမတ္ျခင္းေတြ အေလးအနက္ထားၿပီး
ေအးခ်မ္းသာယာခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူတုိ႔ရဲ႕ ရာဇ၀င္မွာ
မင္းကုိ---
ျမဴတစ္မႈံမ်ွ
အမည္းစက္မစြန္းထင္းေစခ်င္ဘူးေလ။
ေကာက္ေကြ ့စြာခရီးၾကမ္းေတြကုိ
ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းစြာျဖတ္သန္း
ကုိယ့္အလြမ္းေတြမွာလည္း
မင္းကုိ မခ်မ္းေျမ့ေစခ်င္ဘူးေနာ္။
ေပးဆပ္ခ်င္တဲ့ ေမတၱာတရားနဲ ့
ပုိင္ဆုိင္ခ်င္တဲ့ အတၱႏွစ္ခုၾကား
ငါ့ႏွလုံးေသြးေတြ တစိမ့္စိမ့္စီးယုိ
မင္းကုိ သိပ္ခ်စ္လုိ႔ပါဆုိတာ-------------။

ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ လူ႔စည္းစိမ္

၂၀၀၈-ခုနွစ္၊ စက္တင္ဘာလတြင္ ထုတ္ေ၀မည့္ သာထြန္းျပန္႔ဓမၼစာေစာင္ အတြက္ စာတည္းအာေဘာ္

နာဂစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ

မင္းထြက္သြားတဲ့ေနာက္
ငါ့မွာ ဒဏ္ရာအျပည့္နဲ႕
မင္းေတြ႕ေစခ်င္
ဧဒင္ေလာက္လွပတဲ့ငါ့ဘ၀ဟာ
မင္းနဲ႕ေတြ႕မွ ေၾကမြခဲ့ရပါၿပီ။
ႏွစ္၊ လ ေတြခ်ီၿပီး
ျပင္ဆင္ထားသမွ်
နာရီပုိင္းအတြင္းမွာ
မင္းရဲ႕ နာက်ည္းခ်က္ေတြေၾကာင့္
ဘ၀ပ်က္ခဲ့ရပါၿပီ။
ခုေတာ့…..
ရြာငယ္ေလးတစ္ခုလုိပါဘဲ။
မီးမလာ ေရမရနဲ႕
ေနရခက္လွပါၿပီ
နာဂစ္ကုိအေၾကာင္းျပဳ
ေထာင္းထုၾကတဲ့ မသမာသူတစ္ခ်ိဳ႕
ေျမနိမ့္ရာလွံစုိက္
ေရနစ္သူကုိ ၀ါးကူထုိး
လူးဆုိးက စပယ္ယာ
ဟုိနားဒီနား ငါးရာကား
ဂိတ္စဂိတ္ဆုံး ႏွစ္ေထာင္ႏွဳန္းနဲ႕
မဆီမဆုိင္ ဆီဆုိင္ေၾကာင့္ပါလုပ္ေသး
အဟုတ္ေလး ခ်မ္းသာသြားတာ
စပယ္ယာနဲ႕ ဒရုိင္ဘာ
အိမ္မွာစားစရာအျပည့္နဲ႕
Feel တက္ၿပီး
စီးကရက္လက္ၾကားညွပ္ႏုိင္တာ
အုံနာႀကီးပါဘဲ။
ႀကံဳရာစီးၿပီး ေခါင္းႀကီးရတာ
ပုဂၢလိက ၀န္ထမ္းတစ္ခ်ိဳ႕
အိမ္ၿပိဳတဲ့ၾကားက
အလုပ္သြားေပမယ့္
ရွားပါးစရိတ္ဆုိတာ
ဘယ္နားနဲ႕မွ မၾကားခဲ့ရပါဘူး။
ကုန္ေစ်းႏႈန္းက ႏွစ္ဆဆက္ျပန္ေတာ့
ပက္လက္လန္ၿပီေပါ့။
ေနာက္တစ္ခါ နာဂစ္ဆုိယင္
ရြာလစ္ေတာ့မယ္ေနာ္……………။
(၃-၅-၂၀၀၈ ေန့ နံနက္ ၁ နာရီမွ ၁၀ နာရီထိ တုိက္ခတ္သြားေသာ
နာဂစ္မုန္တုိင္း အမွတ္တရ) ေမာင္ေရခ်မ္း (ပြင့္ျဖဴ)

နာဂစ္ (Nargis)

၂၀၀၈-ခုနွစ္၊ ဧျပီလ (၂၇)ရက္ေန႕တြင္ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္မွ စတင္အေျချပဳ ျဖစ္တည္လာခဲ့သည္။ ေမလ(၂)ရက္ေန႔မွ (၃)ရက္ေန႕အထိ ျမန္မာနုိင္ငံ ေအာက္ပုိင္းရွိ ဧရာ၀တီတုိင္း၊ ရန္ကုန္တုိင္း၊ ပဲခူးတုိင္းႏွင့္ မြန္ျပည္နယ္မ်ားကုိ ၀င္ေရာက္တုိက္ခတ္သြားခဲ့ျပီး ျမန္မာႏွင့္ ထုိင္းနယ္စပ္တြင္ အားနည္း ပ်က္ပ်ယ္သြားခဲ့သည္။ ဧရာ၀တီတုိင္းသည္ မုန္တုိင္း၏ ဗဟုိခ်က္ျဖစ္ ေသာေၾကာင့္ ပ်က္စီးဆုံးရွုံးမွု အမ်ားဆုံးျဖစ္ခဲ့့သည္။ မုန္တုိင္း၏ အရွိန္သည္ တစ္နာရီလွ်င္ မုိင္ ၁၀၀ မွ ၁၅၀အထိ တုိက္ခတ္သြားခဲ့သည္။ မုန္တုိင္းေၾကာင့္ ျမင့္တက္လာေသာ ေရသည္ ၁၂ ေပခန္႔ရွိသည္။ လူဦးေရ ႏွစ္သိန္းနီးပါး အသက္ ဆုံးရွုံးသြားခဲ့ၿပီး လူ ႏွစ္သန္းခန္႔ အုိးမဲ့အိမ္မဲ့ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ လယ္ယာေျမေျမာက္မ်ားစြာ ပ်က္စီးဆုံးရွုံးခဲ့ၿပီး ေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္းမ်ားလည္း မ်ားစြာ ပ်က္စီးခဲ့ရသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ခန္႔အတြင္း တစ္ခါမ်ွမႀကံဳဖူးေသာ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ဆုိးႀကီးႏွင့္ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရသည္။ နာဂစ္မုန္တုိင္းသည္ ရွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ ေသေၾကပ်က္စီးမွု အမ်ားဆုံး မုန္တုိင္း ျဖစ္ခဲ့သည္။
ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ႏွင့္ အာေရဘီယမ္ပင္လယ္မွ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ မုန္တုိင္းမ်ားအား World Meteorological Organizations (WMO)မွ အမည္မ်ားသတ္မွတ္ ေပးထားၿပီးျဖစ္သည္။ ၄င္းတုိ႔မွာ နာဂစ္(Nargis)၊အဘီ (Abe)၊ ခုိင္မာလီ(Khaimle)၊ ခ်ာပလာ(Chapala)အစရွိသည္တုိ႔ျဖစ္သည္။ ၄င္းမုန္တုိင္းမ်ားသည္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံတစ္ခုတည္းသာမက မည္သည့္ နုိင္ငံသုိ႔မဆုိ ၀င္ေရာက္တုိက္ ခတ္ႏုိင္သည္ဟု အင္တာနက္တြင္ ခန္႔မွန္းေဖာ္ျပ ထားသည္။ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နုိင္ငံသည္ ပထ၀ီေျမအေန အထားအရ မုတ္သုန္ရာသီမတုိ္င္မီတြင္ မုန္တုိင္းဒဏ္အခံရဆုံးနုိင္ငံ တစ္နုိင္ငံျဖစ္ခဲ့သည္။
ဧၿပီလ ၂၉ ရက္ေန႔ထုတ္ သတင္းစာတြင္ မုန္တုိင္းႀကိဳတင္သတိေပးခ်က္ ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ္လည္း တစ္ခါမ်ွမႀကံဳဖူးေသာ ျပည္သူမ်ားမွာ မုန္တုိင္း၏ အတိမ္အနက္ကုိ သတိမမူၾကေပ။ ဧရာ၀တီတုိင္းအတြင္းရွိ ျပည္သူမ်ားမွာ ၀မ္းေရးထက္ဘာကုိမ်ွ အေလးမထားနုိင္ရွာေပ။
ျမန္မာတုိင္းမ္ စာေစာင္က နာဂစ္ (Nargis) ၏အဓိပါယ္အား ႏူးညံ့ေသာ ပန္းကေလးဟု ဖြင့္ဆုိထားသည္။ အိႏၵိယနုိင္ငံတြင္ (၁၉၂၉-၁၉၈၁) ခုႏွစ္အတြင္း နာမည္ႀကီးေသာ မင္းသမီး တစ္ေယာက္၏ အမည္မွာလည္း နာဂစ္ (Nargis) ျဖစ္သည္ဟု အင္တာနက္တြင္ ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့သည္။ ပညာရွင္မ်ားက မည္သုိ႔ပင္ ခန္႔မွန္းခဲ့ေစကာမူ ဘ၀တစ္သက္တာ အတြက္ မေမ့ႏုိင္စရာ အျဖစ္ဆုိးႀကီးပင္ျဖစ္ေလသည္။ နာရီပုိင္းအခ်ိန္ေလးအတြင္း လူႏွင့္ သက္ရွိသတၱ၀ါေျမာက္မ်ားစြာ၏ အသက္ကုိ ဇီ၀ိန္ခ်ဳပ္ေစခဲ့ၿပီး လူေပါင္းမ်ားစြာလည္း အုိးမဲ့အိမ္မဲ့ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ကေလးငယ္မ်ားစြာ မိဘမဲ့ေလးမ်ားျဖစ္ခဲ့ရသလုိ လယ္ယာေျမ ဧကေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္းမ်ား စြာပ်က္စီး ခဲ့ရသည္။
မုန္တုိင္းျဖစ္ရသည့္အေျခခံ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုမွာ ကမၻာေပၚတြင္ စက္မွုထြန္းကားလာေသာ ႏုိင္ငံမ်ား မ်ားျပားလာရာမွ ကမၻာႀကီး ပူေႏြးလာရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေျမာက္၀င္ရုိးစြန္းႏွင့္ ေတာင္၀င္ရုိးစြန္းမွ ေရခဲမ်ား အရည္ေပ်ာ္လည္း အရည္ေပ်ာ္ခဲ့ရသည္။ ကမၻာႀကီးပူေႏြးလာမွုေၾကာင့္ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ မွာလည္း ပူးေနြးလာၿပီး ဤကဲ့သုိ႕ မုန္တုိင္းႀကီးမ်ား ျဖစ္ေပၚလာရ သည္။

သတိရမိေလေသာ ဟုိတစ္ခ်ိန္ ေႏြဦးရာသီ

သတိရမိေလေသာ ဟုိတစ္ခ်ိန္ ေႏြဦးရာသီ

တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရြာေလးႏွင့္ ၂-မုိင္ႏွင့္ ၄-ဖာလုံခန္႔ေ၀းေသာ ရြာကေလးရွိ ခြဲဘက္အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ခုမွာ သြားေရာက္ပညာသင္ခဲ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းႏွင့္ အရမ္းေ၀းကြာေသာ ရြာကေလးတစ္ရြာမွ ေျခလွ်င္လာေရာက္ပညာသင္ၾကားရေသာေၾကာင့္ ဆရာမမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အရမ္း ခ်စ္ခင္ေလးစားၾကပါသည္။ ပညာကုိ ခက္ခက္ခဲခဲ လာေရာက္သင္ယူေသာေၾကာင့္ပင္----------။ ေက်ာင္းမ်ား စဖြင့္တဲ့အခ်ိန္မ်ားဆုိလွ်င္ေတာ္ေသးသည္။ မႈန္တစ္ေထာင္းေထာင္းထေနေသာ လွည္းလမ္းမွ ေက်ာင္းသုိ႔ ေျခလွ်င္သြားရသည္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ထမင္းစားေရေသာက္သေလာက္ပင္။ ဒါေပမယ့္ မုိးဦးရြာသီသုိ႔ ေရာက္ၿပီဆုိလွ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းသြားရမွာ အရမ္း ေလးလံေနမိသည္။ အိမ္ကစထြက္ ကတည္းက ဖိနပ္ႏွစ္ဖက္က လူကုိျပန္စီးခဲ့ေလၿပီ။ ေဘာကန္ေဘာင္းဘီတုိေလး၀တ္ၿပီး ပုဆုိးကြင္းကုိ စလြယ္သုိင္းၿပီး ေက်ာင္းသုိ႔ သြားရသည္။ လယ္ကြင္းမ်ားကုိျဖတ္ၿပီး ရြ႕ံႏြံမ်ားတြင္ ရုန္းကန္ယင္း ေက်ာင္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့ေလၿပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကုိယ္က ဖိနပ္ကုိ ျပန္စီးခြင့္ရၿပီေပါ့ေလ။ ေဆာင္းရာသီသုိ႔ေရာက္လွ်င္ေတာ့ ျမဴခုိးျမဴမွုန္ေတြၾကားမွ ျဖတ္သြားရသည္ကုိပင္ ၾကည္နူးစရာေကာင္းလွသည္။ ေ၀းသည္ နီးသည္မသိ။ ခ်မ္းသည္ ေအးသည္ကုိလည္း သတိမရႏုိင္ေတာ့ပါ။ ေဆာင္းအကုန္ ေႏြအကူး ရြက္ေဟာင္းေၾကြလုိ႔ ရြက္သစ္လူးတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ တလွပ္လွပ္ႏွင့္။ ဘယ္ကုိ မွန္းၿပီး ဘယ္ကုိလြမ္းရေလမည္မသိ။ ရင္ထဲမွာ လည္း တစ္ခုခုျဖစ္ေနၿပီ။ ေက်ာင္းသုိ႔သြားရာ လယ္ကြင္းျပင္မ်ားတစ္ေလွ်ာက္ ရုိးျပတ္ေျခာက္မ်ားသာ ေနရာယူေနေလေပၿပီ။ လက္ပံပြင္နီမ်ားလည္း အားမတန္လုိ႔ မာန္ေလ်ာ့ကာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြက်ေနေလရဲ႕။ ေပါက္ပင္မ်ားကလည္း အၿပိဳင္းအရုိင္းပြင့္ေနေလရွာရဲ႕။ ဥၾသငွက္ကေလးကလည္း ဥၾသ.....ဥၾသဟု တစာစာဟစ္ေၾကြးကာ ခြဲခြါရမည့္အခ်ိန္ကုိ အခ်က္ေပးေနသလုိပင္.......။ ဒီအခ်ိန္သည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေတြအတြက္ တစ္ဘ၀တာလည္းျဖစ္ႏုိင္သလုိ...တစ္ခဏတာလည္းျဖစ္ႏုိင္ၿပီး......ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာလည္း ခြဲခြါရေပဦးမည္။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် မလြန္ဆန္ႏုိင္ေသာ ေတြ႕ဆုံ ၾကံဳကြဲ သင္ခါရတရားပင္.......။ တကယ့္ကုိ ရင္ေမာေစခဲ့သလုိ ခုအခ်ိန္ထိလည္း ျပန္မေတြ႕ျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေမ်ာက္မ်ားစြာရွိသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိလည္း တမ္းတမ္းတတ သတိရေနေပမယ့္ ဘယ္ဆီ ဘယ္ေနရာေတြ ေရာက္ေနၾကသည္မသိေပ။ ေၾသာ္............ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုေတာင္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီဘဲေနာ္...............

“မုန္းေခ်ာင္းနံေဘး ဧရာ၀တီမွာေရးတဲ့သစၥာ“

အေမက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးနဲ႕ မလွမ္းမကမ္း မုန္းေခ်ာင္းနံေဘး ရြာေလးတစ္ရြာမွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းမုိ႕ အေမ့အေပၚေရာ အေဖ့အေပၚပါ အလုိလုိက္ အမုိက္ေစာ္ကား ဆုိးမုိက္တဲ့သားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။ အေမ့ အသက္အရြယ္ေထာက္ေတာ့မွ အသိစိတ္ အနည္းငယ္၀င္ၿပီး အေမ့ကုိ လုပ္ေကြ်းျပဳစုခဲ့ရေပမယ့္ အခ်ိန္ကာလ အင္မတန္ တုိေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ အေမ့ေက်းဇူးကုိ ဆံခ်ည္တမွ်င္စာမွ် ေက်ေအာင္မဆပ္နုိင္ေသးခင္ အေမဟာ လူ႕ဘ၀ကုိ စြန္႔ခြါသြားခဲ့ပါတယ္။ ယူႀကံဳးမရ ေနာင္တမ်ားစြာေထြးပုိက္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္ရင္ေတြ ကြ်မ္းၿမိဳက္ပူေလာင္ခဲ့ရပါတယ္။ အေမ့ေက်းဇူးေတြကုိ အဖန္ဖန္ေအာက္ေမ့ရင္း ရင္ထုမနာျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ရင္ထဲမွာခံစားရသမွ်ကုိ ႀကိဳးစားၿပီး အေမ့ကုိ ရည္မွန္းၿပီး ကဗ်ာမွတ္တမ္းတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ သည္ကဗ်ာကုိ ဖတ္မိေလတုိင္း မ်က္ရည္အခါခါ၀ဲခဲ့ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကဗ်ာကုိ မွ်ေ၀ခံစား ဖတ္မိသူမ်ားလည္း အေမ့ေမတၱာတရားေတြကုိ အျပည့္အ၀နားလည္ၿပီး အေမ့ေက်းဇူးကုိ တတ္နုိင္သမွ် ဆပ္နုိင္ၾကပါေစလုိ႔---------------
“အေမသိပါေစ”
ေႏြမ်က္ရည္ေ၀၊ အေမပ်က္ေၾကြ
သက္ေၾကြခႏၶာ၊ ကံၾကမၼာလား
သနားမဲ့စြာ၊ ထားခဲ့ပါၿပီ။
သည္တစ္ေႏြသည္၊ ေ၀သီမ်က္ရည္
အလြမ္းေတြႏွင့္၊ ကြ်မ္းေစသင့္ခဲ့။
သည္တစ္ေႏြဦး၊ မ်က္ရည္အုိင္လူး
ပုရစ္ဖူးေၾကြ၊ တစ္ႏွစ္ကူးေစခဲ့။
သည္တစ္ေႏြတြင္၊ ပူပင္ကြ်မ္းၿမိဳက္
ရင္၌ေၾကကြဲ၊ အေမခြဲခြါ
ျခားကမၻာသုိ႔၊ မ်က္ရည္စုိ႔ေအာင္
နင့္သည္းေႏွာင္ခဲ့……………..။
သည္ေႏြေရာက္တုိင္း၊ ရင္လႈိင္းတု႔ိထန္
အဖန္ဖန္ေတြး၊ ေမွ်ာ္ေငးမွန္းဆ
တမ္းတမဆုံး၊ အေမ့အၿပံဳးေတြ
ခုေနခါမ်ား၊ အနားမွာေလ
အေမရွိေနက၊ ေၾသာ္ေကာင္းစြဟု
ရင္ထုမနာ၊ ေၾကကြဲကာျဖင့္
ဆယ္ျဖာလက္မုိး၊ ကြ်န္ရွစ္ခုိးမိ
တမလြန္မွေလ၊ အေမသိပါေစ……………..။
“ျမင့္မုိရ္ေတာင္ဦး မကက်ဴးေသာ အေမ့ေမတၱာအား အမွတ္တရ”
အေဖာ္မဲ့ဘ၀နဲ႕
မေပ်ာ္တဲ့ညေတြ ျဖတ္သန္းရင္း
မွတ္တမ္းထဲကသီခ်င္းေတြသီကုံး
ဘ၀သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာလည္း
အလွကံၾကမၼာ ေပ်ာက္သုဥ္းခဲ့ပါၿပီေလ…………..။
အေမ့အားရည္မွန္း
ကန္ေတာ့ပန္းဆင္
ကဗ်ာက်မ္းေတာ့ တင္ခြင့္ျပဳပါအေမ……………
ငါ့သားရယ္
မင္းကုိေမြးတုန္းကဆုိ
သားဦးရတနာ၊ ရြာမွာဆုိစိတ္မခ်လုိ႔
ၿမိဳ႕ေဆးရုံကုိတက္၊ အသက္ကုိငဲ့
သားအတြက္ေငြမႏွေျမာ
သားေဇာနဲ႕ေသာကေတြပြား
လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႕ ဖြားနုိင္ပါ့မလား
သား အေရး
အားေမြးခဲ့လုိက္ရတာတဲ့……………..။
အခ်ိန္တန္လူလားေျမာက္
သားတစ္ေယာက္ကုိ ေျမွာက္စားလုိက္ရတာ
ငါ့သားမ်ားႀကီးယင္ေလ…
သားအတြက္မေမာစတမ္း
အမႊမ္းတင္ခန္းဖြင့္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္နဲ႕ေလ……………။
ငါ့သားေလးဂုဏ္မငယ္ေစဖုိ႔
အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ပညာသင္
ငါ့သားလွလုိသမွ်
ကုိယ္ကျဖည့္ဆည္းေပးရမွာ
သားရတနာထြန္းေတာက္ဖုိ႔
ဒုိ႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ အားလုိ႔
တီးတုိးစကားနဲ႕ အေဖ့ကုိေျပာ
သားကုိခ်စ္တဲ့ မေနာေတြေလ………..။
သားလွရတနာမုိ႔
သာသနဒါယဇၨအေမြခံ
လွဴခ်ိန္တန္ျပန္ေတာ့
သားတစ္ေယာက္မုိ႔
ဖြားေျမာက္ခဲ့တုိ႔မွာ
သားရတနာ မ်က္နွာမငယ္ရေအာင္
ရွင္သာမေဏေဘာင္သြတ္သြင္း
ျပင္းျပတဲ့သဒၶါနဲ႕
ထည္ထည္၀ါ၀ါလွဴခ်င္ပါသတဲ့
ညဥ့္ယံနက္နက္မွာ
ရႈိက္သံသဲ့သဲ့နဲ႕ဆုိ
အေဖ့ကုိရင္ဖြင့္ရင္း
အေမ့ေမတၱာကုိ ထြင္းျပခဲ့တာ……….။
သားမခ်ိတာ
သားသိပါတယ္ အေမရယ္
သာသနဒါယဇၨ အေမြခံၿပီးမွာေတာ့
ကံၾကမၼာရဲ႕ ရက္စက္ျခင္း
ေလာကဓံရဲ႕ ႐ုိက္ခတ္ခ်က္ေတြေအာက္
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔သားအမိသုံးေယာက္အျဖစ္ဟာ
ေလွေလွာ္ရင္းတက္က်ိဳး
ရင္နင့္စရာ အျဖစ္ဆုိးခ်ည္းပါဘဲေလ……..။
မလိမၼာတစ္ခါလုိက္တဲ့
သားမုိက္ခဲ့တဲ့ဒဏ္ကုိ
အေမ ရင္စီးခံခဲ့ရတယ္ေနာ္…
ဆုိးမုိက္ခဲ့တဲ့သားနဲ႕
ရုိးလုိက္တဲ့ ေယာကၤ်ားအေပၚ
အေဖာ္ မာတာပီသစြာနဲ႕
ယာထဲကုိင္းထဲအငွားလုိက္
ေခြ်းၿမိဳက္ၿမိဳက္က်တဲ့အထိ
မခ်ိေအာင္ပင္ပန္း
ေနပူထဲမွာ အေမလွမ္းခဲ့ရတယ္…………..။
ကာလတနံတလ်ား
အေမ့အသားအေရေဖ်ာ့ေတာ့
အေမ့အားေတြေပ်ာ့ေတာ့မွ
သားမုိက္ကအသိ၀င္
အလုပ္ခြင္မေရြး
အေမ့ကုိလုပ္ေကြ်းေတာ့
ေတာက္ပလုိက္တဲ့အေမ့အၿပံဳး
နွလုံးမွာေအးျမ သိပ္ကုိခ်မ္းေျမ့ခဲ့ရပါတယ္………။
ဒီလုိနဲ႕
ဆယ္တန္းဆုိတဲ့ခရီးမွာ
တဘုန္းဘုန္းလဲက်ယင္း
အလြမ္းသီခ်င္းေတြကြ်န္ေတာ္ဆုိ
ဘ၀အတြက္ရုန္းကန္ယင္း
အလုိလုိစိတ္ဓါတ္ေတြက်လုဆဲ
အသည္းထဲကထြက္လာတဲ့ အေမ့စကား
အေမ့မ်က္၀န္းကအားနဲ႕
သားလက္ကုိ တင္းတင္းဆုပ္
“ကံၾကမၼာဆုိတာ လူလုပ္တာပါတဲ့”
ဒီမယ္ငါ့သား
လူဆုိတာ (ငါ့သားရယ္)
အညြန္႔တလူလူနဲ႕မုိ႔ လူ လုိ႔ေခၚတယ္
ဘာအားပ်က္စရာရွိလည္း
အသက္ႀကီးတဲ့အေမေတာင္ အားမေလ်ာ့
ငါ့သား အားမေလ်ာ့နဲ႕
ေရွ႕ဆက္ရင္ဆုိင္ယင္
ပန္းတုိင္၀င္ရမွာေပါ့တဲ့…………..။
အေမ့အားေပးစကားနဲ႕
ကြ်န္ေတာ္ ေရွ႕ကသြားယင္း
ပန္းတုိင္မ၀င္ေသးေပမယ့္
ပန္းတုိင္ျမင္လုိက္ရတယ္ အေမ…..
အေမ့ခါးမွာေတာ့
အဖာဗရပ်စ္လုံခ်ည္
သားဆီက စာမလာေတာ့
တိတ္တိတ္ေလး မ်က္ရည္ေတြက်
ငါ့သားဘ၀ အဆင္ေျပယင္
အေမ့ရင္မွာခ်မ္းေျမ့ပါသတဲ့………။
တစ္ခါက
ကြ်န္ေတာ့အလုပ္ကုိ
အေမလုိက္လာေတာ့
ဘာလုိ႔လာတာလဲ အေမလုိ႔
မုိက္မဲစြာကြ်န္ေတာ္ေမးေတာ့
“လြမ္းလုိ႔ေပါ့ သားရယ္တဲ့”………….
အေမ့မ်က္၀န္းကမ်က္ရည္ျမင္ရ
ရင္ထဲက မခ်ိပါဘူး အေမ…………။
အေမ ကြ်န္ေတာ့ကုိ စိတ္ခ်ေနာ္လုိ႔ ေျပာေတာ့
အေမ မ်က္ရည္၀ဲရင္း
ေခါင္းမခါ ေခါင္းမညိတ္
အေမ့ရင္ထဲ ႀကိတ္ၿပီး႐ႈိက္သံ
ရင္ထဲကုိ ထိမွန္ခဲ့ပါတယ္ အေမ……………။
အမွတ္တမဲ့ပါဘဲ
ဖုန္းလာတယ္ဆုိတဲ့အသံၾကားေတာ့
ေလလႈိင္းထဲက ေခ်ာက္ျခားတဲ့ဦးေလးအသံ
မင္းအေမ အသည္းအသန္ျဖစ္လုိ႔
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာဆုိ႔နင့္
ကၽြန္ေတာ္ မေမွ်ာ္လင့္ခ်င္တဲ့ေန႔ ေရာက္ပါေပါ့ေလ………….။
အဲဒီလုိနဲ႕
ရရာကားကုိစီးရင္း
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း
အေမ့ေမတၱာေတြကုိ ေတြးယင္း
ကတုန္ကရီနဲ႕ဖုန္းေျပာတဲ့ ဦးေလးအသံ
ၾကားျပန္ရင္းေၾကကြဲ
တစ္ညလုံးလဲ မုိးလင္းခဲ့ရပါတယ္။
ရြာအ၀င္မွာေတာ့
သူငယ္ခ်င္းရဲ႕စကား
မင္းအေမဆုံးသြားၿပီဆုိတဲ့ အသံ
ကမၻာပ်က္သံပါဘဲ အေမ…………..
ဟာကြာလုိ႔ လႈိက္ဆုိ
႐ႈိက္ငုိယင္းအေျပးသြား
အေမ့အနားကုိေရာက္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္က်ခဲ့ပါေပါ့လား အေမရယ္….
ၿငိမ္သက္စြာ လဲေလ်ာင္းေနတဲ့
အေမ့ခႏၶာကုိ ၾကည့္ယင္း
ရင္တြင္းက ယူႀကံဳးမရ
ဒီဘ၀ေတာ့ သြားၿပီးေပါ့ အေမရယ္………။
ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လုိေျဖမလဲ
ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိေနမလဲ
မင္းသားေရာက္လာၿပီေလ ဆုိတဲ့
႐ုိးစင္းတဲ့အေဖ့အသံ
တကယ့္ကုိ ေၾကကြဲစရာ
ရင္နာစရာ အေမ့ဇာတ္သိမ္း
အစိမ္းကားဆုံးအလြမ္းေတြနဲ႕
အေမရယ္ အေဖနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့ၾကား
ကန္႔လန္႔ကာျခားခဲ့ၿပီေနာ္………….
အေမ့ခႏၶာေျမခ်ေတာ့
ေ၀က်လာတဲ့ မ်က္ရည္စနဲ႕
ေနာင္ဘ၀ဆုိတာ ရွိခဲ့ယင္
ဘုရားတပည့္ေတာ္၏မိခင္ကုိ
သား တာ၀န္ေက်ပြန္စြာနဲ႕
ထာ၀ရလုပ္ေကြ်း ေက်းဇူးဆပ္ပါရေစဘုရား လုိ႔
နွလုံးသားက ဆုေခၽြ
တမလြန္မွ အေမသိပါေစေလ………………။
(၂၀-၄-၂၀၀၁) ေန႔တြင္ တမလြန္ဘ၀သုိ႔ ကူးေျပာင္းသြားေသာ အစ္ကုိႀကီးနန္းေသြး၏ အေမအား အမွတ္တရ ဂါရ၀ျပဳလွ်က္)