သတိရမိေလေသာ ဟုိတစ္ခ်ိန္ ေႏြဦးရာသီ

သတိရမိေလေသာ ဟုိတစ္ခ်ိန္ ေႏြဦးရာသီ

တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရြာေလးႏွင့္ ၂-မုိင္ႏွင့္ ၄-ဖာလုံခန္႔ေ၀းေသာ ရြာကေလးရွိ ခြဲဘက္အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ခုမွာ သြားေရာက္ပညာသင္ခဲ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းႏွင့္ အရမ္းေ၀းကြာေသာ ရြာကေလးတစ္ရြာမွ ေျခလွ်င္လာေရာက္ပညာသင္ၾကားရေသာေၾကာင့္ ဆရာမမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အရမ္း ခ်စ္ခင္ေလးစားၾကပါသည္။ ပညာကုိ ခက္ခက္ခဲခဲ လာေရာက္သင္ယူေသာေၾကာင့္ပင္----------။ ေက်ာင္းမ်ား စဖြင့္တဲ့အခ်ိန္မ်ားဆုိလွ်င္ေတာ္ေသးသည္။ မႈန္တစ္ေထာင္းေထာင္းထေနေသာ လွည္းလမ္းမွ ေက်ာင္းသုိ႔ ေျခလွ်င္သြားရသည္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ထမင္းစားေရေသာက္သေလာက္ပင္။ ဒါေပမယ့္ မုိးဦးရြာသီသုိ႔ ေရာက္ၿပီဆုိလွ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းသြားရမွာ အရမ္း ေလးလံေနမိသည္။ အိမ္ကစထြက္ ကတည္းက ဖိနပ္ႏွစ္ဖက္က လူကုိျပန္စီးခဲ့ေလၿပီ။ ေဘာကန္ေဘာင္းဘီတုိေလး၀တ္ၿပီး ပုဆုိးကြင္းကုိ စလြယ္သုိင္းၿပီး ေက်ာင္းသုိ႔ သြားရသည္။ လယ္ကြင္းမ်ားကုိျဖတ္ၿပီး ရြ႕ံႏြံမ်ားတြင္ ရုန္းကန္ယင္း ေက်ာင္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့ေလၿပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကုိယ္က ဖိနပ္ကုိ ျပန္စီးခြင့္ရၿပီေပါ့ေလ။ ေဆာင္းရာသီသုိ႔ေရာက္လွ်င္ေတာ့ ျမဴခုိးျမဴမွုန္ေတြၾကားမွ ျဖတ္သြားရသည္ကုိပင္ ၾကည္နူးစရာေကာင္းလွသည္။ ေ၀းသည္ နီးသည္မသိ။ ခ်မ္းသည္ ေအးသည္ကုိလည္း သတိမရႏုိင္ေတာ့ပါ။ ေဆာင္းအကုန္ ေႏြအကူး ရြက္ေဟာင္းေၾကြလုိ႔ ရြက္သစ္လူးတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ တလွပ္လွပ္ႏွင့္။ ဘယ္ကုိ မွန္းၿပီး ဘယ္ကုိလြမ္းရေလမည္မသိ။ ရင္ထဲမွာ လည္း တစ္ခုခုျဖစ္ေနၿပီ။ ေက်ာင္းသုိ႔သြားရာ လယ္ကြင္းျပင္မ်ားတစ္ေလွ်ာက္ ရုိးျပတ္ေျခာက္မ်ားသာ ေနရာယူေနေလေပၿပီ။ လက္ပံပြင္နီမ်ားလည္း အားမတန္လုိ႔ မာန္ေလ်ာ့ကာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြက်ေနေလရဲ႕။ ေပါက္ပင္မ်ားကလည္း အၿပိဳင္းအရုိင္းပြင့္ေနေလရွာရဲ႕။ ဥၾသငွက္ကေလးကလည္း ဥၾသ.....ဥၾသဟု တစာစာဟစ္ေၾကြးကာ ခြဲခြါရမည့္အခ်ိန္ကုိ အခ်က္ေပးေနသလုိပင္.......။ ဒီအခ်ိန္သည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေတြအတြက္ တစ္ဘ၀တာလည္းျဖစ္ႏုိင္သလုိ...တစ္ခဏတာလည္းျဖစ္ႏုိင္ၿပီး......ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာလည္း ခြဲခြါရေပဦးမည္။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် မလြန္ဆန္ႏုိင္ေသာ ေတြ႕ဆုံ ၾကံဳကြဲ သင္ခါရတရားပင္.......။ တကယ့္ကုိ ရင္ေမာေစခဲ့သလုိ ခုအခ်ိန္ထိလည္း ျပန္မေတြ႕ျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေမ်ာက္မ်ားစြာရွိသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိလည္း တမ္းတမ္းတတ သတိရေနေပမယ့္ ဘယ္ဆီ ဘယ္ေနရာေတြ ေရာက္ေနၾကသည္မသိေပ။ ေၾသာ္............ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုေတာင္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီဘဲေနာ္...............

“မုန္းေခ်ာင္းနံေဘး ဧရာ၀တီမွာေရးတဲ့သစၥာ“

အေမက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးနဲ႕ မလွမ္းမကမ္း မုန္းေခ်ာင္းနံေဘး ရြာေလးတစ္ရြာမွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းမုိ႕ အေမ့အေပၚေရာ အေဖ့အေပၚပါ အလုိလုိက္ အမုိက္ေစာ္ကား ဆုိးမုိက္တဲ့သားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။ အေမ့ အသက္အရြယ္ေထာက္ေတာ့မွ အသိစိတ္ အနည္းငယ္၀င္ၿပီး အေမ့ကုိ လုပ္ေကြ်းျပဳစုခဲ့ရေပမယ့္ အခ်ိန္ကာလ အင္မတန္ တုိေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ အေမ့ေက်းဇူးကုိ ဆံခ်ည္တမွ်င္စာမွ် ေက်ေအာင္မဆပ္နုိင္ေသးခင္ အေမဟာ လူ႕ဘ၀ကုိ စြန္႔ခြါသြားခဲ့ပါတယ္။ ယူႀကံဳးမရ ေနာင္တမ်ားစြာေထြးပုိက္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္ရင္ေတြ ကြ်မ္းၿမိဳက္ပူေလာင္ခဲ့ရပါတယ္။ အေမ့ေက်းဇူးေတြကုိ အဖန္ဖန္ေအာက္ေမ့ရင္း ရင္ထုမနာျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ရင္ထဲမွာခံစားရသမွ်ကုိ ႀကိဳးစားၿပီး အေမ့ကုိ ရည္မွန္းၿပီး ကဗ်ာမွတ္တမ္းတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ သည္ကဗ်ာကုိ ဖတ္မိေလတုိင္း မ်က္ရည္အခါခါ၀ဲခဲ့ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကဗ်ာကုိ မွ်ေ၀ခံစား ဖတ္မိသူမ်ားလည္း အေမ့ေမတၱာတရားေတြကုိ အျပည့္အ၀နားလည္ၿပီး အေမ့ေက်းဇူးကုိ တတ္နုိင္သမွ် ဆပ္နုိင္ၾကပါေစလုိ႔---------------
“အေမသိပါေစ”
ေႏြမ်က္ရည္ေ၀၊ အေမပ်က္ေၾကြ
သက္ေၾကြခႏၶာ၊ ကံၾကမၼာလား
သနားမဲ့စြာ၊ ထားခဲ့ပါၿပီ။
သည္တစ္ေႏြသည္၊ ေ၀သီမ်က္ရည္
အလြမ္းေတြႏွင့္၊ ကြ်မ္းေစသင့္ခဲ့။
သည္တစ္ေႏြဦး၊ မ်က္ရည္အုိင္လူး
ပုရစ္ဖူးေၾကြ၊ တစ္ႏွစ္ကူးေစခဲ့။
သည္တစ္ေႏြတြင္၊ ပူပင္ကြ်မ္းၿမိဳက္
ရင္၌ေၾကကြဲ၊ အေမခြဲခြါ
ျခားကမၻာသုိ႔၊ မ်က္ရည္စုိ႔ေအာင္
နင့္သည္းေႏွာင္ခဲ့……………..။
သည္ေႏြေရာက္တုိင္း၊ ရင္လႈိင္းတု႔ိထန္
အဖန္ဖန္ေတြး၊ ေမွ်ာ္ေငးမွန္းဆ
တမ္းတမဆုံး၊ အေမ့အၿပံဳးေတြ
ခုေနခါမ်ား၊ အနားမွာေလ
အေမရွိေနက၊ ေၾသာ္ေကာင္းစြဟု
ရင္ထုမနာ၊ ေၾကကြဲကာျဖင့္
ဆယ္ျဖာလက္မုိး၊ ကြ်န္ရွစ္ခုိးမိ
တမလြန္မွေလ၊ အေမသိပါေစ……………..။
“ျမင့္မုိရ္ေတာင္ဦး မကက်ဴးေသာ အေမ့ေမတၱာအား အမွတ္တရ”
အေဖာ္မဲ့ဘ၀နဲ႕
မေပ်ာ္တဲ့ညေတြ ျဖတ္သန္းရင္း
မွတ္တမ္းထဲကသီခ်င္းေတြသီကုံး
ဘ၀သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာလည္း
အလွကံၾကမၼာ ေပ်ာက္သုဥ္းခဲ့ပါၿပီေလ…………..။
အေမ့အားရည္မွန္း
ကန္ေတာ့ပန္းဆင္
ကဗ်ာက်မ္းေတာ့ တင္ခြင့္ျပဳပါအေမ……………
ငါ့သားရယ္
မင္းကုိေမြးတုန္းကဆုိ
သားဦးရတနာ၊ ရြာမွာဆုိစိတ္မခ်လုိ႔
ၿမိဳ႕ေဆးရုံကုိတက္၊ အသက္ကုိငဲ့
သားအတြက္ေငြမႏွေျမာ
သားေဇာနဲ႕ေသာကေတြပြား
လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႕ ဖြားနုိင္ပါ့မလား
သား အေရး
အားေမြးခဲ့လုိက္ရတာတဲ့……………..။
အခ်ိန္တန္လူလားေျမာက္
သားတစ္ေယာက္ကုိ ေျမွာက္စားလုိက္ရတာ
ငါ့သားမ်ားႀကီးယင္ေလ…
သားအတြက္မေမာစတမ္း
အမႊမ္းတင္ခန္းဖြင့္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္နဲ႕ေလ……………။
ငါ့သားေလးဂုဏ္မငယ္ေစဖုိ႔
အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ပညာသင္
ငါ့သားလွလုိသမွ်
ကုိယ္ကျဖည့္ဆည္းေပးရမွာ
သားရတနာထြန္းေတာက္ဖုိ႔
ဒုိ႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ အားလုိ႔
တီးတုိးစကားနဲ႕ အေဖ့ကုိေျပာ
သားကုိခ်စ္တဲ့ မေနာေတြေလ………..။
သားလွရတနာမုိ႔
သာသနဒါယဇၨအေမြခံ
လွဴခ်ိန္တန္ျပန္ေတာ့
သားတစ္ေယာက္မုိ႔
ဖြားေျမာက္ခဲ့တုိ႔မွာ
သားရတနာ မ်က္နွာမငယ္ရေအာင္
ရွင္သာမေဏေဘာင္သြတ္သြင္း
ျပင္းျပတဲ့သဒၶါနဲ႕
ထည္ထည္၀ါ၀ါလွဴခ်င္ပါသတဲ့
ညဥ့္ယံနက္နက္မွာ
ရႈိက္သံသဲ့သဲ့နဲ႕ဆုိ
အေဖ့ကုိရင္ဖြင့္ရင္း
အေမ့ေမတၱာကုိ ထြင္းျပခဲ့တာ……….။
သားမခ်ိတာ
သားသိပါတယ္ အေမရယ္
သာသနဒါယဇၨ အေမြခံၿပီးမွာေတာ့
ကံၾကမၼာရဲ႕ ရက္စက္ျခင္း
ေလာကဓံရဲ႕ ႐ုိက္ခတ္ခ်က္ေတြေအာက္
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔သားအမိသုံးေယာက္အျဖစ္ဟာ
ေလွေလွာ္ရင္းတက္က်ိဳး
ရင္နင့္စရာ အျဖစ္ဆုိးခ်ည္းပါဘဲေလ……..။
မလိမၼာတစ္ခါလုိက္တဲ့
သားမုိက္ခဲ့တဲ့ဒဏ္ကုိ
အေမ ရင္စီးခံခဲ့ရတယ္ေနာ္…
ဆုိးမုိက္ခဲ့တဲ့သားနဲ႕
ရုိးလုိက္တဲ့ ေယာကၤ်ားအေပၚ
အေဖာ္ မာတာပီသစြာနဲ႕
ယာထဲကုိင္းထဲအငွားလုိက္
ေခြ်းၿမိဳက္ၿမိဳက္က်တဲ့အထိ
မခ်ိေအာင္ပင္ပန္း
ေနပူထဲမွာ အေမလွမ္းခဲ့ရတယ္…………..။
ကာလတနံတလ်ား
အေမ့အသားအေရေဖ်ာ့ေတာ့
အေမ့အားေတြေပ်ာ့ေတာ့မွ
သားမုိက္ကအသိ၀င္
အလုပ္ခြင္မေရြး
အေမ့ကုိလုပ္ေကြ်းေတာ့
ေတာက္ပလုိက္တဲ့အေမ့အၿပံဳး
နွလုံးမွာေအးျမ သိပ္ကုိခ်မ္းေျမ့ခဲ့ရပါတယ္………။
ဒီလုိနဲ႕
ဆယ္တန္းဆုိတဲ့ခရီးမွာ
တဘုန္းဘုန္းလဲက်ယင္း
အလြမ္းသီခ်င္းေတြကြ်န္ေတာ္ဆုိ
ဘ၀အတြက္ရုန္းကန္ယင္း
အလုိလုိစိတ္ဓါတ္ေတြက်လုဆဲ
အသည္းထဲကထြက္လာတဲ့ အေမ့စကား
အေမ့မ်က္၀န္းကအားနဲ႕
သားလက္ကုိ တင္းတင္းဆုပ္
“ကံၾကမၼာဆုိတာ လူလုပ္တာပါတဲ့”
ဒီမယ္ငါ့သား
လူဆုိတာ (ငါ့သားရယ္)
အညြန္႔တလူလူနဲ႕မုိ႔ လူ လုိ႔ေခၚတယ္
ဘာအားပ်က္စရာရွိလည္း
အသက္ႀကီးတဲ့အေမေတာင္ အားမေလ်ာ့
ငါ့သား အားမေလ်ာ့နဲ႕
ေရွ႕ဆက္ရင္ဆုိင္ယင္
ပန္းတုိင္၀င္ရမွာေပါ့တဲ့…………..။
အေမ့အားေပးစကားနဲ႕
ကြ်န္ေတာ္ ေရွ႕ကသြားယင္း
ပန္းတုိင္မ၀င္ေသးေပမယ့္
ပန္းတုိင္ျမင္လုိက္ရတယ္ အေမ…..
အေမ့ခါးမွာေတာ့
အဖာဗရပ်စ္လုံခ်ည္
သားဆီက စာမလာေတာ့
တိတ္တိတ္ေလး မ်က္ရည္ေတြက်
ငါ့သားဘ၀ အဆင္ေျပယင္
အေမ့ရင္မွာခ်မ္းေျမ့ပါသတဲ့………။
တစ္ခါက
ကြ်န္ေတာ့အလုပ္ကုိ
အေမလုိက္လာေတာ့
ဘာလုိ႔လာတာလဲ အေမလုိ႔
မုိက္မဲစြာကြ်န္ေတာ္ေမးေတာ့
“လြမ္းလုိ႔ေပါ့ သားရယ္တဲ့”………….
အေမ့မ်က္၀န္းကမ်က္ရည္ျမင္ရ
ရင္ထဲက မခ်ိပါဘူး အေမ…………။
အေမ ကြ်န္ေတာ့ကုိ စိတ္ခ်ေနာ္လုိ႔ ေျပာေတာ့
အေမ မ်က္ရည္၀ဲရင္း
ေခါင္းမခါ ေခါင္းမညိတ္
အေမ့ရင္ထဲ ႀကိတ္ၿပီး႐ႈိက္သံ
ရင္ထဲကုိ ထိမွန္ခဲ့ပါတယ္ အေမ……………။
အမွတ္တမဲ့ပါဘဲ
ဖုန္းလာတယ္ဆုိတဲ့အသံၾကားေတာ့
ေလလႈိင္းထဲက ေခ်ာက္ျခားတဲ့ဦးေလးအသံ
မင္းအေမ အသည္းအသန္ျဖစ္လုိ႔
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာဆုိ႔နင့္
ကၽြန္ေတာ္ မေမွ်ာ္လင့္ခ်င္တဲ့ေန႔ ေရာက္ပါေပါ့ေလ………….။
အဲဒီလုိနဲ႕
ရရာကားကုိစီးရင္း
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း
အေမ့ေမတၱာေတြကုိ ေတြးယင္း
ကတုန္ကရီနဲ႕ဖုန္းေျပာတဲ့ ဦးေလးအသံ
ၾကားျပန္ရင္းေၾကကြဲ
တစ္ညလုံးလဲ မုိးလင္းခဲ့ရပါတယ္။
ရြာအ၀င္မွာေတာ့
သူငယ္ခ်င္းရဲ႕စကား
မင္းအေမဆုံးသြားၿပီဆုိတဲ့ အသံ
ကမၻာပ်က္သံပါဘဲ အေမ…………..
ဟာကြာလုိ႔ လႈိက္ဆုိ
႐ႈိက္ငုိယင္းအေျပးသြား
အေမ့အနားကုိေရာက္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္က်ခဲ့ပါေပါ့လား အေမရယ္….
ၿငိမ္သက္စြာ လဲေလ်ာင္းေနတဲ့
အေမ့ခႏၶာကုိ ၾကည့္ယင္း
ရင္တြင္းက ယူႀကံဳးမရ
ဒီဘ၀ေတာ့ သြားၿပီးေပါ့ အေမရယ္………။
ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လုိေျဖမလဲ
ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိေနမလဲ
မင္းသားေရာက္လာၿပီေလ ဆုိတဲ့
႐ုိးစင္းတဲ့အေဖ့အသံ
တကယ့္ကုိ ေၾကကြဲစရာ
ရင္နာစရာ အေမ့ဇာတ္သိမ္း
အစိမ္းကားဆုံးအလြမ္းေတြနဲ႕
အေမရယ္ အေဖနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့ၾကား
ကန္႔လန္႔ကာျခားခဲ့ၿပီေနာ္………….
အေမ့ခႏၶာေျမခ်ေတာ့
ေ၀က်လာတဲ့ မ်က္ရည္စနဲ႕
ေနာင္ဘ၀ဆုိတာ ရွိခဲ့ယင္
ဘုရားတပည့္ေတာ္၏မိခင္ကုိ
သား တာ၀န္ေက်ပြန္စြာနဲ႕
ထာ၀ရလုပ္ေကြ်း ေက်းဇူးဆပ္ပါရေစဘုရား လုိ႔
နွလုံးသားက ဆုေခၽြ
တမလြန္မွ အေမသိပါေစေလ………………။
(၂၀-၄-၂၀၀၁) ေန႔တြင္ တမလြန္ဘ၀သုိ႔ ကူးေျပာင္းသြားေသာ အစ္ကုိႀကီးနန္းေသြး၏ အေမအား အမွတ္တရ ဂါရ၀ျပဳလွ်က္)

“တစ္ေခါက္တစ္ခါ အေရာက္လာစမ္းေစခ်င္သည္ စႏၵကူးနံ႕သာေက်ာင္းေတာ္ရာသုိ႔”

ျမတ္စြာဘုရားသည္ စႏၵကူးနံ႕သာေက်ာင္းေတာ္ (ယခုေက်ာင္းေတာ္ရာဘုရား)၌ ရဟႏၲာငါးရာႏွင့္ (၇)ရက္သီတင္းသုံးလွ်က္ သတၲ၀ါတုိ႔အား တရားေဟာ ေခြ်ခြ်တ္၍ ျပန္အၾကြတြင္မွ မန္းေခ်ာင္း၀ဲယာ၌ ေျခေတာ္ရာ ႏွစ္ဆူ (ယခုေရႊစက္ေတာ္ဘုရား) ခ်ထားေတာ္မူ၍ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သုိ႔ ျပန္ၾကြေတာ္မူသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ေရႊစက္ေတာ္အစ ေက်ာင္းေတာ္ရာက၊ စက္ေတာ္ရာေရာက္လွ်င္ ေက်ာင္းေတာ္ရာေရာက္မွ သမုိင္းစုံ၍ အက်ိဳးထူးမည္) ဟူေသာ သမုိင္းေဆာင္ပုဒ္ တြင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ ခရီးတစ္ေၾကာင္းတည္းျဖင့္ ႏွစ္ဌာန ၾကြေရာက္ရာေနရာမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘုရားဖူးမ်ားသည္လည္း တစ္ဆက္တည္း အက်ိဳးထူးရရွိေစရန္ ေက်ာင္းေတာ္ရာဘုရားသုိ႕ အေရာက္ဖူးသင့္ပါ သည္။
မင္းဘူးမွ ေျမာက္သုိ႔(၁၉မုိင္) ဘုရားအထိ ကတၱရာလမ္းျဖစ္သည္။ မေကြး-မင္းဘူး ျမစ္ကူးတံတားႀကီးႏွင့္ မန္းေခ်ာင္းတံတားမွေန၍ ေႏြ၊ မုိး၊ ေဆာင္း ရာသီမေရြး သြားလာမွုလြယ္ကူေခ်ာေမာပါသည္။ ဘုရား၌ စားေသာက္ဆုိင္ မ်ားႏွင့္ တည္းခုိရိပ္သာမ်ား ရွိပါသည္။
ေက်ာင္းေတာ္ရာဘုရား၌ ၾကည္ညိဳေလ့လာရန္
၁။ ျမတ္စြာဘုရား တရားေဟာေတာ္မူရာ ပလႅင္ေတာ္ေနရာ ေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၊
၂။ စႏၵကူးနံ႕သာ ေက်ာင္းေတာ္၏ ေဒါင့္ေလးေဒါင့္ ေစတီဘုရားေလးဆူ၊
၃။ အဓိဌာန္တန္ခုိးႀကီးမားေတာ္မူေသာ မဟာပုဏၰ ရဟႏၲာ အရွင္ျမတ္၏ မူလေက်ာင္းေတာ္ရာ အဓိဌာန္ ဂူဘုရားေစတီႏွင့္ ဓါတ္ေတာ္ေစတီ။
၄။ ၀ါတြင္းကာလ၌ ၀ါထပ္ရက္ငင္ကုိသိ၍ ဘုရားဖူးေရာက္လာေသာ အသက္လြတ္စား ဘုရားဖူးငါးမ်ား၏ ပုံတူရုပ္ထုမ်ားေနရာႏွင့္ ၀ါတြင္းကာလ ငါးမ်ားလာေရာက္၍ ဥပုသ္သီတင္းေဆာက္တည္ရာ မုန္းေခ်ာင္းကမ္းပါး ငါးေကြ်းဆိပ္ေနရာ။
၅။ ဘုရားဗ်ာဒိတ္ရ မဏိစည္သူမင္းျမတ္သည္ ေက်းဇူးသိေသာအားျဖင့္ တည္ထားအပ္ေသာ သိၾကားမင္း ဂူေတာ္။
၆။ မဏိစည္သူမင္းျမတ္၏ ေဖာင္ေတာ္ဆုိက္ရာ ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရား။
၇။ ဘုရားဖူးဧည့္သည္မ်ား တည္းခုိရန္ ဘုရားဖူးဇရပ္တန္းမ်ား၊ ညအိပ္ေဆာင္မ်ား။
၈။ မဟာေဗာဓိပင္ သတၱဌာနဘုရား(၇)ဆူႏွင့္ စႏၵကူးနံ႕သာပင္ ေတာအုပ္မ်ား။
၉။ ေရွးေဟာင္းဘုရားမ်ား၊ ေက်ာင္းေတာ္ႏွင့္ ျပတုိက္။
၁၀။ ဘုရားသမုိင္းႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ရုပ္ထုရုပ္လုံးမ်ား၊ ပန္းခ်ီကားမ်ား၊ ေရွးေဟာင္းျပခန္းမ်ား စေသာေလ့လာရန္ဌာနမ်ားႏွင့္ အႏုပညာေျပာင္ေျမာက္ ေသာ သာသနာ့အေဆာက္အဦးမ်ား စသည္တုိ႔ကုိ သပၸါယ္ ၾကည္ညိဳစြာ ဖူးေတြ႕ၾကရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
သာသနာ၀င္ ပိဋကတ္က်မ္းေတာ္လာ ထူးျမတ္ဂုဏ္ ၄ မ်ိဳး
၁။ ျမတ္စြာဘုရားကုိယ္ေတာ္တုိင္ သီတင္းသုံးေတာ္မူရာ စႏၵကူးနံ႕သာ ေက်ာင္းေတာ္ရာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဗုဒၼ၀လဥၥနဌာန။
၂။ ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလံ၊ ရွင္အာနႏၵာ စေသာ အရိယာရဟႏၲာႀကီးမ်ား သီတင္းသုံးေတာ္မူရာ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ အရိယာ သံဃ၀လဥၥနဌာန။
၃။ သတၱ၀ါမ်ား တရားထူး တရားျမတ္ကုိ ထုိးထြင္းသိျမင္ရာဌာန ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဓမၼာဘိသမယဌာန။
၄။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အနာဂတ္ သတၱ၀ါမ်ားအတြက္ စႏၵကူးေက်ာင္းေတာ္ရာ၌ ေစတီတည္ထားပူေဇာ္ရန္ ပုဂံျပည့္ရွင္မဏိစည္သူမင္းျမတ္အား ဗ်ာဒိတ္ထား ေတာ္မူျခင္းေၾကာင့္ ဗ်ာဒိတၱဌာန။
ဤသုိ႔ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္စုံေသာဌာန ျဖစ္ပါသည္။
ထူးျခားခ်က္။ ေစတီေတာ္ႀကီး၏ ရာဟုေဒါင့္မွ အဒိ႒ာန္ျပဳ ဆုေတာင္းလွ်င္ ေအာင္ျမင္ေၾကာင္း ေရွး ေပါရာဏကထာအရ ယုံၾကည္လက္ခံျပည့္စုံၾကပါသည္။

ပုိ႔တင္သူ အညာသားေလး၏ အမွာစာ
စႏၵကူးနံ႕သာ ေက်ာင္းေတာ္ရာဘုရားသုိ႔ ဘုရားဖူးလာေရာက္ၾကကုန္ေသာ တစ္ကမၻာလုံးအပါအ၀င္ ျမန္မာျပည္အရပ္ရပ္မွ ဘုရားဖူးဧည့္သည္အေပါင္း တုိ႔ခင္ဗ်ား ဤ ေက်ာင္းေတာ္ရာဘုရား အနီးပတ္၀န္းက်င္မွ ၿမိဳ႕ငယ္ေလး မ်ားတြင္ေနထုိင္ၾကသူမ်ား၊ ေက်းရြာေလးမ်ားတြင္ ေနထုိင္ၾကသူမ်ားမွာ မိရုိးဖလာ လုပ္ငန္းျဖစ္ေသာ လယ္ယာလုပ္ကုိင္ျခင္းျဖင့္သာ အသက္ေမြးၾကရသူမ်ားႏွင့္ လက္လုပ္လက္စား ဆင္းရဲသားအမ်ား ေနထုိင္ရာ ေနရာေလးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၀င္ေငြအရမ္းနည္းသူမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ အလွဴဒါနျပဳလုိသူမ်ားေပမယ့္ ၀င္ေငြ နည္းပါးေသာေၾကာင့္ တတ္အားသမွ် ေလးသာ ဒါနျပဳႏုိင္ၾကပါသည္။ ထုိသုိ႔ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေသာ ေနရာေလးတြင္ ျဖစ္တည္လာခဲ့ေသာ သမုိင္း၀င္ ဤဘုရားေလးမွာ ပ်က္စီးယုိယြင္းမွု မ်ားျပားေနေသာေၾကာင့္ ျပဳျပင္လွဴဒါန္း သူသာမရွိလွ်င္ သမုိင္းပါေပ်ာက္ကြယ္သြားႏုိင္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ား၊ ႏုိင္ငံျခားသားဘုရားဖူးဧည့္သည္မ်ား၊ Tourist Guide မ်ား၊ လခစား၀န္ထမ္းမ်ားအား မိမိတုိ႔၀င္ေငြမ်ားမွ တတ္အားသမွ်ကုိ နိဗၺာန္ရည္မွန္း လွဴဒါန္းသြားၾကေစလုိပါသည္။

“ေရခ်မ္းစင္”ရြာသားေလးရဲ႕ ေရခ်မ္းစင္

ေႏြကာလ သဲဆန္ဆန္ေျမေတြက သံလ်ပ္ခုိးေ၀လုိ႕ေနသည္ တစ္ရြာနဲ႕ တစ္ရြာၾကား သြားလာစရာဆုိလုိ႔ ေျခဗလာကုိသာ အားကုိးၾကသူမ်ား အဖုိ႔ အညာခရီးတစ္ေလ်ွာက္ ခရီးတစ္ေထာက္နားစရာ ရွားလွသည္မုိ႔ ေမွ်ာ္ေငးရင္း ေလ်ွာက္ “အင္း ေရာက္ေတာ့မွာဘဲေလ” လုိ႔ေတြး ခံတြင္းလည္းေျခာက္ လွၿပီ ပဲေလ တံေတြးကုိ အျပန္ျပန္မ်ိဳခ်လြန္းသည္ထင့္ ထြက္စရာ တံေတြးပင္ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီမသိေတာ့ ေနပူက်ဲက်ဲထဲ အရိပ္ပဲ အေဖာ္ပါလာသူအဖုိ႔ ေလွ်ာက္ၿပီးရင္းေလ်ွာက္-------ေလွ်ာက္---ေလ်ွာက္---------------
ေဟာ----ဟုိး ကုန္းမုိ႔မုိ႔ထိပ္မွာ ရုိးတုိးရိပ္တိတ္နဲ႕ ေညာင္မုတ္ဆိတ္ကုိ လွမ္းကာျမင္ရ---- ရြာေရာက္ပါေပါ့ လား၊ ရြာအ၀င္ ပင္ေညာင္ညိဳ ပင္ေျမတလင္းမွာ သစ္သားေဒါက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိ ပင္စည္နဲ႕တြဲ ေရအုိး တစ္လုံးစာတင္ စင္ကေလးေပၚ ဆင္တုံးမႏြယ္ပင္ေခြ ေအာက္ကခံလုိ႔ အုန္းမွုတ္ခြက္နဲ ေရခ်မ္းစင္ေလး ျမင္သူအေမာကုိေျပေစ---- ေရေအးေလး ေသာက္လုိက္ျပန္ေတာ့ ေက်ာက္စက္ေရအလား လ်ွာဖ်ားတဆင့္ “ေအးကနဲ” တစ္ကုိယ္လုံးစိမ့္သြားလုိက္တာမ်ား တစ္ခြက္ၿပီးေနာက္တစ္ခြက္ ဆင့္ေသာက္မိ။ ပမ္းသမ်ွဟာ “ေနလာနွင္းေပ်ာက္”သလုိ လႊင့္စင္ပ်ယ္လုိ႔ ဘယ္သူလွဴတယ္မသိ ေပမယ့္ “သာဓု”အခါခါေခၚမိပါရဲ႕ ကုသုိလ္ရွင္ရယ္----------------။
“ရြာ”လုိ႔ ေတြးျမင္လုိက္တာႏွင့္ တြဲလ်က္ျမင္မိစၿမဲျဖစ္တာက ရြာထိပ္ေညာင္ညိဳရိပ္က “ေရခ်မ္းစင္” ေလးရယ္ပါ။ ဒီ ေရခ်မ္းစင္ေလးကုိပဲ အစြဲျပဳလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရြာေလးကုိလည္း “ေရခ်မ္းစင္”လုိ႔ ကမၺည္းတင္ခဲ့ၾက တာေနမွာေပါ့---------
“ေရခ်မ္းစင္” ဓေလ့ဟာ ဘယ္ကစခဲ့တယ္မသိေပမယ့္ ျမတ္ႏုိးဖြယ္ ေက်းလက္ရဲ႕ ျပယုတ္ေလးဆုိတာ ျငင္းမရပါဘူး။ လမ္းသင့္တဲ့ ရြာထိပ္ေညာင္ပင္ရင္း တလင္းေျပာင္ေအာင္ရွင္းလုိ႔ သဲေျမေစးအုိး ခပ္လတ္လတ္နဲ႕ စိမ့္တြင္းကေရ ကုိသယ္ သဲမြမြေပၚ ဆင္တုံးမႏြယ္ေခြ တင္ထားတဲ့ စင္ေလးေပၚ တင္ အုန္းမႈတ္ခြက္ တုတ္ထုိးတပ္ၿပီး ခြက္အျဖစ္တင္ထားလုိက္ တယ္ဆုိေပမယ့္ ရတဲ့ကုိသိုလ္မ်ားက်ျပန္ေတာ့ အားက်စရာ တစ္ပုံတပင္ပါဘဲ။ မေတာင္းပဲရတဲ့ ေရအက်ိဳးဆယ္ပါးေတြက (၁) လွ်င္ျမန္ျခင္း၊ (၂)သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ ျခင္း၊ (၃) ေက်ာ္ၾကားလူသိမ်ားျခင္း၊ (၄) ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈကင္းျခင္း၊ (၅)အေျခြအရံ မ်ားျခင္း၊ (၆) အသက္ရွည္ျခင္း၊ (၇) အဆင္းလွျခင္း၊ (၈) ခ်မ္းသာႀကီးျခင္း၊ (၉)ခြန္အားဗလႀကီးျခင္း၊ (၁၀) ဉာဏ္ပညာႀကီးျခင္း စတဲ့ ဆုေတြရသတဲ့။ ေလာေလာဆယ္ ပစကၡမွာေတာင္ ခရီးသြားေတြရဲ႕ “သာဓု”ေခၚ ေမတၱာပုိ႔သံေတြနဲ႕ကုသုိလ္ေတြရေနလုိက္တာမ်ား “လူလုိမွနတ္လုိ” “နတ္လုိမွ ၿဂိဳဟ္မ”ဆုိတဲ့စကားအတုိင္း စိတ္လက္ခ်မ္းသာစြာနဲ႕ က်က္သေရမဂၤလာ တုိးသည္ထက္ တုိးတက္ေနမွာ ဧကန္ပါေလ-----------။
ခရီးသြားသူေတြခ်င္း ေရခ်မ္းစင္ေလးမွာ ေခတၱနားသည့္ကာလ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာ ဆီက သတင္းေတြဖလွယ္ၾက… ပါးစရာအမွာစကားေတြ တဆင့္ေျပာေပးဖုိ႔ စကားလက္ေဆာင္ေတြ ပါးၾက… စားစရာေတြ ေ၀ကာမွ်ကာစားၾကပါစုိ႔ မိတ္ရင္းေဆြ ပမာ ျဖစ္သြားတတ္သည့္ ေနရာေလးမုိ႔ “ေမတၱာရပ္၀န္းေလး”ဟုပင္ ကင္ပြန္းတပ္ခ်င္မိပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ေရခ်မ္းစင္”ဟု အမည္ေပးထားေသာ သည္ yechansinn.blogspot.com ကေလးကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္ျမတ္ႏုိုးေသာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ေရခ်မ္းစင္”ရြာငယ္ေလးလုိ႔ ပညတ္သြားရာ ဓာတ္သက္ပါေစ ခ်င္လွပါသည္။ “ေရခ်မ္းစင္” ရြာသားပီပီ ေရခ်မ္းစင္၀တ္ ေက်ပြန္ေအာင္ ျဖည့္စမ္း ခ်င္လွသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ရြာအစြဲႀကီးသူမုိ႔ ဒီဘေလာ့ ေလးကုိ “ေရခ်မ္းစင္”ဟု အမည္ေပးမိသည္ကအစ…. ၀င္ေရာက္ၾကည့္ရႈ အားေပးေသာ မိတ္သဂၤဟမ်ားအားလုံး ေမတၱာေရစင္ေအး ေသာက္သုံးသြား ရသလုိ စိတ္ၾကည္လန္းဆန္း ခ်မ္းေျမ့ေစခ်င္ပါသည္။
Net ဆုိေသာ အရိပ္ဆုိင္းဆုိင္း ပင္ေညာင္ႀကီးေအာက္မွာ ဘ၀အေမာေတြအတြက္ ေခတၱနားခုိစဥ္ခဏ Blog ဟူေသာ ေရစင္ေအးကုိ ေသာက္သုံးရင္း အသိအျမင္ အေတြးခ်င္း အၿပံဳးပန္းေ၀စြာျဖင့္ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးစြာ ဖလွယ္ၾကေစခ်င္သည္။ တခဏတာ မိတ္ေဆြမွသည္ သံသရာခရီး အေထာက္အကူျပဳႏုိင္မည့္ မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္သည့္အထိ မိတ္ေကာင္းေဆြမြန္မ်ားအျဖစ္ ထာ၀စဥ္ ရပ္တည္သြားေစ ခ်င္ပါသည္။
လမ္းသင့္လုိ႔ ႀကံဳအခိုက္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ေရခ်မ္းစင္” ေမတၱာေရေအးေလးကုိ ေသာက္သုံးပါလွည့္ဟု ထာ၀ရ ဖိတ္ေခၚေနမိပါေတာ့သည္။ ။

“မိဘကုိရုိေသပါ”---အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္------

ကြ်န္ေတာ္ (၁၆)နွစ္သားအထိ မိဘကုိ ရုိေသရမွန္း ကုိးကြယ္ရမွန္းမသိပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြက ကြ်န္ေတာ္ ဆုိးေကာင္း မုိက္ေကာင္း ျပန္ခံေျပာလုိ႕ ေကာင္းတုန္းအခ်ိန္ ေတြျဖစ္ခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ အေမကေတာ့ အရမ္းစုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကသည္။ သားသမီးမ်ားအေပၚတြင္ အၿမဲတမ္း စုိးရိမ္ စိတ္ပူေန တတ္သည္။ အေမဘဲေလ--------။ “သားရယ္ ေက်ာင္းသြားတာ အလုပ္သြားလုပ္တာက်ေနတာဘဲ။ အကၤ်ီေတြလည္း ေပပြေနတာဘဲ”လုိ႕ ေျပာယင္ ကြ်န္ေတာ္မႀကိဳက္ “ကုိယ့္ဘာသာေလ်ွာ္မယ္ အေမဘာမွ ေျပာမေနနဲ႕”ဟု ျပန္ေျပာ ခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ အၿမဲ ကြန္ပလိန္း တက္ခဲ့သည္။ ကုိယ့္္သားကုိ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ေနတဲ့အေမက သူရင္ထဲမွာ သားကုိေျပာ စရာေတြတစ္ပုံႀကီးရွိေနသည္။ သားကုိ ေတာ္ေစခ်င္သည္။ ခြ်န္ေစခ်င္သည္။ ထက္ေစခ်င္သည္။ လူလူခ်င္း၊ သားသားခ်င္းယွဥ္လ်ွင္ နွာတစ္ဖ်ား သာေစခ်င္သည္။ ထုိ့ေၾကာင့္လည္း သားမႀကိဳက္ ႀကိဳက္ႀကိဳက္ အေမေျပာရေတာ့ မည္ ဘဲေလ။ ထမင္းစားလည္း ထမင္းနဲ႕ဟင္းေတြ ပြေန ေအာင္နယ္ေနလွ်င္၊ ထမင္းေစ့မ်ား ပန္းကန္ျပားအထက္တက္ေနလ်ွင္ “သား လူျမင္လုိ႔ မေကာင္းဘူး”ဟုေျပာလ်ွင္ ကြ်န္ေတာ္ထမင္းဆက္မစားေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္ မႀကိဳက္ေသာဟင္းမ်ားခ်က္လွ်င္ ထမင္းမစားေတာ့ပါ။ ေက်ာင္းတက္ ရက္ဆုိလ်ွင္လည္း ထမင္းဘူး ယူမသြားခ်င္၍ ထားခဲ့သည္။ အေမကေတာ့ သားစားေလ့စားထရွိေသာ ဟင္းကုိလုပ္ကာ လာပုိ႔ရွာသည္။ အေမ ေတာ္ေတာ္ရွုပ္သည္ဟုသာျမင္မိသည္။ ေက်းဇူးတင္ဖုိ႔ ေ၀းေလစြ။ ေဘာလုံးသြားကန္လ်ွင္လည္း အေမမႀကိဳက္။ “ဘာဆုေတြရမွာမလုိ႔လဲ။ အေမေမြးတုန္း ကအေကာင္း က်ိဳးသြားေတာ့ ဘယ္သူေဆးကုေပးမွာလဲ”ဟု အေမ ပြစိပြစိ ေျပာေနသည္။ “အေမက ေတာ္ေတာ္စကားမ်ား တာဘဲဗ်ာ။ က်ိဳးယင္ေကာက္ဆက္မယ္”ဟု ေျပာခဲ့မိသည္။ အကၤ်ီအေကာင္း မ်ားကုိ ည၀တ္အိပ္လ်ွင္လည္း “သားရယ္ အ၀တ္အစားအေကာင္းေတြကုိ ည၀တ္မအိပ္ပါနဲ႕။ တစ္ည၀တ္အိပ္တာနဲ႕ တစ္လ၀တ္တာအတူတူဘဲ။ ေဟာင္းလြယ္ ေၾကလြယ္ တယ္”ဟု အေမက ေျပာေသာအခါ “အေမတုိ႔ကလည္း လူကုိအၿမဲတန္း ေဘာင္ကန္႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေနတာဘဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လုိေနရမလဲ အေမဘဲ ေျပာပါေတာ့ဗ်ာ။ အိမ္မွာေနရတာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ကုန္တယ္”ဟု ေျပာခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံး ကုန္ကုန္ေျပာရယင္ အိမ္မွာမေနဘူးဗ်ာဟုိဆုိကာ အဘ(အေဖရဲ့ အေဖ)အိမ္သုိ႔ ထြက္ သြားခဲ့သည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ ခ်ိန္းကာ ငွက္လုိက္ပစ္လ်ွင္၊ ငါးမ်ွားထြက္လ်ွင္လည္း အေမက “သား ၀ဋ္လည္တတ္တယ္။ မိတကြဲ ဖတကြဲျဖတ္တတ္တယ္”ဟု ေျပာေလသည္။ အေမကုိ အေကာင္းမျမင္၊ အေမေျပာသမ်ွ အပုိေတြေျပာေနသည္ဘဲ ထင္မိခဲ့သည္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကုိယ့္ဘာသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနရယင္ ေကာင္းမွာဘဲ၊ အိမ္ကထြက္သြားတာ လြတ္လပ္မယ္၊ ကုိယ္လုပ္ခ်င္ရာလုပ္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးမိခဲ့သည္။
ခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မိဘရိပ္၊ အေမ့အရိပ္က ေ၀းရာကုိေရာက္ေနခဲ့တာ ၇ နွစ္ေက်ာ္သြားၿပီေလ။ ခုေတာ့ အေမရဲ့ ပြစိပြစိစကားေတြက အဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ ရတနာေတြျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ကုိယ့္ဘ၀ကုိေက်ာင္းၿပီး ကုိယ့္လမ္းကုိ ေလ်ွာက္ေန ေတာ့မွ အေမ့စကားေတြက အဖုိးတန္မွန္း သိခဲ့ရသည္။ ခုေတာ့ အ၀တ္ လည္း ကုိယ့္ဘာသာေလ်ွာ္၊ ထမင္းဟင္းလဲ ကုိယ့္ဘာသာခ်က္၊ ကုိယ့္က်န္းမာ ေရးကုိလည္း ကုိယ့္ဘာသာဂရုစုိက္ရေတာ့သည္။ တစ္ခ်ိန္က မိဘကုိ ျပန္ေျပာခဲ့သမ်ွ ကြ်န္ေတာ္ ဒီ ၇ နွစ္တာကာလမွာ ေလ်ွာက္လွမ္းသမ်ွ အေနွာင့္အယွက္ ေတြျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ျဖဴးျဖဴးမရွိလွ။ လြယ္လြယ္ အဆင္ေျပမယ့္ ဟာက ခက္ခက္ခဲခဲလုပ္ယူရသည္။ မိဘကုိ စိတ္အေနွာင့္ အယွက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့မိလုိ့ ကြ်န္ေတာ္ ခုလုိျဖစ္ေနရသည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ယုံ ၾကည္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ေနာင့္ေနာင္ ဒီလုိမျဖစ္ခ်င္ေတာ့ပါ။ ခလုပ္ထိမွ အမိတသည္ဘဲေျပာေျပာ အခ်ိန္မေနွာင္းခင္ရသည့္ မိမိ၏ေနာင္တကုိ ႀကိဳဆုိရမည္။ ျပင္ဆင္ရမည္။ ဒီကေရွ့ မိဘကုိရုိေသေတာ့မည္။ တတ္နုိင္သမ်ွ တစ္က်ပ္တစ္ျပား တတ္နုိင္ တတ္နုိင္ ေက်းဇူးဆပ္မည္။ ဆပ္သမ်ွ အျမတ္သာျဖစ္ေပေတာ့မည္။ အေဖအေမ့အေပၚ မုိက္မွား ေစာ္ကား ျပန္ေျပာခဲ့ မိသမ်ွ၊ အေမစိတ္အေနွာင့္အယွက္ျဖစ္မိခဲ့သမ်ွကုိ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ အေမဟု တုိက္ရုိက္ျဖစ္ေစ၊ စာနွင့္ျဖစ္ေစ အၿမဲေတာင္းပန္၀န္ခ်ခဲ့သည္။ ခြင့္လႊတ္ေပး နုိင္ပါေစ အေမ----ဟုသာ
(ကြ်န္ေတာ့္ပုိ႕စ္ကုိ စိတ္ရွည္သည္းခံၿပီး ဖတ္ရွုၾကေသာ ဘေလာ့ဂါမ်ား မိဘအေပၚနားလည္ခြင့္လႊတ္ သိတတ္ၿပီး မိဘေက်းဇူးကုိဆပ္နုိင္ေသာ သားသမီးထူး သားသမီးျမတ္မ်ား ျဖစ္ၾကပါေစဟု-ဆုမြန္ေခၽြလ်ွက္)

“အတုအပ သတိျပဳပါ”

“သင္အလုိရွိရာ အတုမ်ားကုိ ဖန္တီးေပးသည္” ဟူေသာ
ေၾကာ္ျငာတစ္ခု၏ ေနာက္ဆုံးစာေၾကာင္းက
“အတုအပ သတိျပဳပါ” ဟူ၍ျဖစ္ရာ
“အတုအပကုိသာ အသုံးျပဳပါ”ဟု ဆုိသေလာ။
“အတုအပကုိ သတိျပဳေရွာင္ရွားပါ”ဟု
ဆုိေလသေလာ နွစ္ခြျဖစ္ေနသည္။

(ေကာင္းဦး)

အိမ္သုိ႕အျပန္

ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကုိျပန္မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးကတည္းက ရင္ေတြခုန္ေနသည္။ အိမ္ကုိ ျမန္ျမန္ ေရာက္ခ်င္စိတ္က ႀကီးစုိးေနေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ အဘက္ဘက္ကျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေမ့အိမ္ကုိ ျပန္မ ေရာက္တာ ၂ ႏွစ္ေတာင္ရွိသြားၿပီေလ---။ အေမနဲ႕ မေတြ႕ရ တာလည္း ၂ ႏွစ္ေပါ့။ အေမက ရုိးသားလွတဲ့ေတာသူဆုိေတာ့ ဖုန္းလည္း မေျပာ ဖူးဘူး။ သားဆီကုိ တစ္ခါမွဖုန္းဆက္သည္မရွိ။ ဖုန္းဆက္ရေအာင္လည္း ၿမိဳ႕ကုိသြားၿပီးမွ ဆက္ရသည္။ ေၾသာ္ -- အေမ့ရင္ထဲဘယ္လုိေနသည္မသိ။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲေတာ့ အေမသာ လႊမ္းမုိးေနေလၿပီ။ ဒီလိုအေတြးမ်ားစြာနဲ႕ ေအာင္မဂၤလာအေ၀း ေျပးဂိတ္ကုိ လက္မွတ္၀ယ္ဖုိ႔သြားခဲ့သည္။ ရန္ကုန္-ေရနံေခ်ာင္း ကၽြန္းဆြယ္ကား ဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ညီေလးေရ လက္မွတ္က ကုန္သြားၿပီဆုိတဲ့ အေရာင္းစာေရး၏ ေျပာသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိမွမေနပါ။ ဘာ့ေၾကာင့္ လဲဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဒီရက္မွာ အိမ္ကုိ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ျပန္မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထား လုိ႔ပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ့္္အတြက္ကေတာ့ ဘယ္လုိဘဲျပန္ရျပန္ရ အေမ့အိမ္ကုိ ေရာက္သြားဖုိ႔ဘဲ အဓိက။ ရပါတယ္အစ္ကုိ။ ဘယ္လုိနည္းနဲ႕ လုိက္ရလုိက္ရ လုိ္က္မယ္ဗ်ာလုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မယုံသလုိ ေမာ့ၾကည့္သည္။ တကယ္လားတဲ့။ ေျပာရက္လုိက္တာလုိ႔ စိတ္ထဲ ေရရြတ္ လုိက္မိသည္။ တကယ္ပါလုိ႔မေျပာေတာ့ဘဲ ကားလက္မွတ္ဖုိး ထုတ္ေပးလုိက္ ေတာ့မွ ၿငိမ္သြားသည္။ မနက္ျဖန္ဆုိ အိမ္ျပန္မည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ဆြမ္းခံ၀င္ခ်ိန္ (၁၁း၀၀)အခ်ိန္ဆုိ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းနံေဘးက အေမ့အိမ္ ရွိတဲ့ရြာေလးကုိေရာက္ၿပီ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ မြန္းၾကပ္ေနသမွ် အေမ့အိမ္ေရာက္မွ အပမ္းေျဖမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္မိသည္။ ဒီလုိနဲ႕ ညေန(၄း၀၀)နာရီမွာ ရန္ကုန္-ေ၇နံေခ်ာင္း အေ၀းေျပးကားႀကီးကုိစီးၿပီး အိမ္အျပန္လမ္း ကားေပၚမွာ တစ္ညတာခရီးကုိ ဘယ္လုိျဖတ္သန္းရမည္မသိ။ အိပ္လုိ႔လည္းမရ။ ေနမထိထုိင္မရျဖစ္ေနမိသည္။ အိမ္သုိ႔သာ အေျပးေရာက္ေနခ်င္မိ သည္။ ကားစပယ္ယာကလည္း သီခ်င္းမ်ားနွင့္ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး မရုိးေအာင္ ေဖ်ာ္ေျဖေနသည္။ ဒီလုိနဲ႕ မနက္မုိးေသာက္လုိ႔ ေရာင္နီအလာမွာေတာ့ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းနံေဘးက သစ္တေပြဆုိတဲ့ ရြာေလးမွာ ကားကုိရပ္ခုိင္းလုိက္သည္။ ကားေပၚမွအဆင္း မွာေတာ့ အညာရနံ႕က ရင္တြင္းသုိ႔ တုိးေ၀ွ႕၀င္ေရာက္လာသည္။
ျမစ္ကမ္းနားကုိ ဆင္းၿပီး ရရာစက္ေမာ္ေတာ္ကုိ ငွားၿပီး ဧရာ၀တီျမစ္ တစ္ဘက္ ကမ္းကုိ ပုိ႔ခုိင္းရသည္။ တစ္နာရီခြဲၾကာ သဲေသာင္မ်ားကုိ ပတ္ကာ ဧရာ၀တီျမစ္ကုိ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ေမာင္းေနေသာ စက္ေမာ္ေတာ္ ေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ့ အေတြးမ်ားလည္း ဟုိတစ္စ ဒီတစ္စလြင့္ပ်ံ႕ေနသည္။ သဲေသာင္ခုံမ်ား ေပၚတြင္ တံငါလုပ္ငန္းကုိ အမွီျပဳၿပီး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳ ေနထုိ္င္သူ မိသားစုမ်ားရဲ႕ တဲအိမ္ငယ္မ်ားကုိ ဟုိတစ္လုံး ဒီတစ္လုံး ေတြ႕ေနရသည္။ ဧရာ၀တီ ျမစ္ျပင္တစ္ေလ်ွာက္မွာေတာ့ ငါးဖမ္းတံခါေလွမ်ားျဖင့္ ပုိက္ခ်က ငါးဖမ္းေန ၾကသည္။ တစ္ဘက္ကမ္းကုိျမင္ရခ်ိန္မွာေတာ့ ညီျဖစ္သူက ႏြားလွည္းေပၚတြင္ မတ္တပ္ရပ္ကာ ကၽြန္ေတာ့ကုိ ေအာ္ၿပီး လက္ျပ ေနသည္။ “အစ္ကုိေရ လွည္းပါတယ္ ေဟ့”တဲ့။ ေတာတြင္ေနထုိင္သူပီပီ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့ကုိ ေအာ္ေျပာသည္။“ေအးေအး ညီေလး“ဟု ျပန္ေျပာရရွာသည္။ စက္ေမာ္ေတာ္ေပၚကအဆင္း ညီေလးက ခရီးေဆာင္အိတ္ကုိ ၀ုိင္းကူသယ္ ေပးသည္။ အေမမပါဘူးလားဟု ေမးေတာ့ အိမ္မွာ အစ္ကုိ႔အႀကိဳက္ ဟင္းေတြခ်က္ေနတယ္။ မနက္အေစာႀကီးကတည္းက ခ်က္ေနတာ။ ခုထက္ထိမၿပီးေသးဘူး အစ္ကုိ။ မလုိက္ေတာ့ဘူးသားေလး။ မင္းအစ္ကုိေမးရင္ ကမ္းနားမွာ ထမင္းမစားခဲ့နဲ႕လုိ႔ အိမ္မွာ အေမခ်က္ ထားတယ္ေျပာဟု မွာလုိက္ရွာသည္။ ကၽြန္ေတာ့ရင္ထဲ ဆုိ႔နင့္သြား သည္။ ေအးေအးညီေလးဟုသာ ေျဖနုိင္သည္။ ညီေလး ျမန္ျမန္ေမာင္းကြာဟု ႏြားလွည္းကုိ အတင္းေမာင္းခုိင္းရသည္။ လွည္းေပၚတြင္လည္း တစ္ေဆြလုံး တစ္မ်ိဳးလုံး၏ အေၾကာင္းမ်ားကုိ မကုန္နုိင္မခမ္းႏုိင္ ေမးရသည္။ အစ္ကုိ ဘယ္သူကဘယ္လုိ။ ဘယ္ဦးေလး၊ ဘယ္အေဒၚက အိမ္နဲ႕ စကားမေျပာၾကဘူး။ အုိ စုံေနတာဘဲ။ ဆုိးတာေရာ ေကာင္းတာေရာ နားထဲမဆန္႕။ တေရြ႕ေရြ႕နွင့္ ရြာဦးဆုေတာင္းျပည့္ဘုရားနားေရာက္ေတာ့ ညီေလး လွည္းခဏရပ္ဦးကြာ အစ္ကုိ ဆင္းကန္ေတာ့လုိက္ဦးမယ္ဟုဆုိကာ ၀င္ေရာက္ဦးခုိက္ခဲ့ပါသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ရြာအ၀င္တြင္ အေမက ထမီကုိမကာ ေမ်ွာ္ေနသည္ကုိ လွမ္းျမင္ရေတာ့ လွည္းေပၚမွ ဆင္းကာ အေမ့ဆီသုိ႔ အေျပးသြားၿပီး အေမ့ကုိ ဖက္ထားမိသည္။ ရြာ၀င္လမ္းရွိ အိမ္မ်ားမွ ထြက္ၾကည့္ရွာသည္။
အေမက
“သားရယ္ ဘာျဖစ္လုိ႔ အၾကာႀကီး ျပန္မလာဘဲေနတာလဲ လုိ႔ ေမးရွာသည္”
“အေမရယ္ သား အိမ္ကုိ ပုိက္ဆံမေပးနုိင္လုိ႔ မျပန္ျဖစ္တာပါ”ဟု

ကၽြန္ေတာ့္ရင္တြင္းမွာရွိသည့္အတုိင္း ေျဖလုိက္မိသည္။
“ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလသားရယ္”ဟု ငုိကာ ေျပာလုိက္သည္က
“အေမက သားဆီကေငြကုိမေမ်ွာ္ပါဘူးသား။ ”
သားကုိဘဲ ေမ်ွာ္ေနတာပါ သားရယ္တဲ့---------------
(အေမ့အိမ္သုိ႔ မျပန္တာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ သားမ်ားသုိ႔ ရည္ညႊန္းပါသည္။)